Πρόταση δυσπιστίας με πολύ θολή στόχευση
Άλλο ένα επεισόδιο στο δικομματικό σήριαλ των τελευταίων ετών εκτυλίχτηκε στην Βουλή, με την κατάθεση της πρότασης δυσπιστίας και με πρωταγωνιστές τους δύο “μεγάλους μονομάχους”, οι στόχοι των οποίων είναι παραπάνω από προφανείς. Δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση ιδεών ή για έναν γόνιμο Κοινοβουλευτικό διάλογο αλλά εδώ πρόκειται για ένα από τα γνωστά παιχνίδια εξουσίας, για μια από τις γνωστές, στείρες.. προσπάθειες εκτόνωσης ηγετικών και άλλου είδους, πολιτικών φιλοδοξιών και για ένα σκηνικό αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Το πόσο ωφελημένη θα βγει η πατρίδα μας από μια τέτοιου ύψους, διακωμώδηση των θεσμών είναι αυταπόδεικτο, όπως αυταπόδεικτο είναι και το χαμηλά επίπεδο του υπάρχοντος Κοινοβουλευτικού δυναμικού. Είναι αυτό το πολιτικό “υλικό”, που μας οδήγησε σε αυτή την τραγική κατάσταση, που όλοι βιώνουμε και είναι η ίδια μικροκομματική νοοτροπία, που συνεχίζεται, αδυνατώντας να παράγει λύσεις. Όλα γίνονται για να παραχθεί μια εικονική πραγματικότητα, όλα για την δημιουργία εντυπώσεων. Θα θέλαμε από κάποιον να πληροφορηθούμε, ποιο μείζον εθνικό ζήτημα διακυβεύτηκε, με την είσοδο της Αστυνομίας, στον χώρο των εγκαταστάσεων της πρώην ΕΡΤ και μάλιστα παρουσία Εισαγγελέως. Όχι ότι υποστηρίζουμε αυτή την καθ’ όλα λανθασμένη ενέργεια της Κυβέρνησης, να κλείσει την ΕΡΤ. Κάθε άλλο. Η εξυγίανση έπρεπε να έχει γίνει από μέσα και με αξιολογικά κριτήρια. Όχι με αυτόν τον ισοπεδωτικό και εν τέλει πολύ πιο δαπανηρό τρόπο. Αλλά το να έρχεσαι τώρα και να καταθέτεις μια πρόταση μομφής, για ένα θέμα, που παρ’ όλη την αστοχία και τον κοινωνικό παρωπιδισμό της Κυβέρνησης, είναι, τυπικά, μια νόμιμη ενέργεια, δείχνει και το πολιτικό βεληνεκές, αυτών που την κατέθεσαν και το πόσο έτοιμοι είναι μελλοντικά να αναλάβουν την εξουσία. Η Ομάδα Κοινωνικής Εγρήγορσης διαχωρίζει κατηγορηματικά τη στάση της, από μια τέτοια δημαγωγική και επιπόλαιη προσέγγιση του κοινωνικού γίγνεσθαι και εξακολουθεί να θεωρεί ότι η ποιότητα του πολιτικού δυναμικού είναι αυτή τη στιγμή η εκ των ουκ άνευ σημαντικότερη προτεραιότητα του Ελληνικού έθνους, μια ποιότητα, όμως, που, δυστυχώς, δεν μας την εξασφαλίζει το παρόν κομματικό κατεστημένο, ούτε οι ηγεσίες ενός φθαρμένου και παρηκμασμένου πολιτικού συστήματος.
